Нумар у папяровым спеўніку 284.
ПІЛІГРЫМ

Тэгі:
  
1. Летняю спёкай па чорным асфальце ішоў пілігрым,
  
Змагаўся са стомай, змагаўся са смагай, але не адзін.
  
У душы яго вера ўсё ж такі тлела, надзеяй была,
  
Яна да адзінай да Мэты Спрадвечнай вяла.
    
Веру я, што мяне кліча Бог гэтай цяжкай дарогай ісці
    
Веру я, бо кажа мне Бог людзям добрую вестку нясці.
    
Веру я, што мяне кліча Той, што жыццё аддаў на крыжы.
  
Веру я, што за нас Ён памёр
  
і ўваскрос, каб мы ўсе маглі жыць.
2. Стаміўся дарогай, прысеў на хвіліну на ўскрайку сяла
У садзе на супраць між дрэваў стаяла жанчына адна
Яна заўважала, што ідзе ён здалёк і, што змучаны быў
Прынёсшы падала сцюдзёнай ажыўчай вады.
3. Пасля запытала, куды чалавеча ўпарта ідзш?
Ці гоняць цябе, ці хто кліча, скажы, што за вестку нясеш?
І вось пілігрым узяў свій кій падарожны, па волі ўстаў,
І глянуўшы ў неба, зірнуў на жанчыну і так адказаў.
4. Гэта сказаўшы, сваёю дарогай пайшоў чалавек,
Хоць сонца паліла, хоць пыл рэзаў вочы, але не адзін,
Сам Бог праз яго да людзей прамаўляў і надзеяю быў,
Каб кожны ў сэрцы сваім мог сказаць, як сказаў пілігрым.